آسيب شناسي عدم اشتغال فارغ التحصيلان نظام آموزش عالي در بخش عمومي ايران در دهه 70 عنوان

 عباس علوي راد، عضو هيأت علمي دانشگاه آزاد اسلامي يزد

نويسنده

 خلاصه مقالات اولين همايش اشتغال و نظام آموزش كشور

مرجع

 

يكي از مهمترين اهداف دولتها در حوزه اقتصاد ايجاد رشد اقتصادي است. سال‌هاي متمادي بود كه تنها سرمايه فيزيكي عامل رشد اقتصادي بشمار مي‌رفت، اما با مشخص شدن نقش نيروي انساني در رشد و توسعه اقتصادي، گونه‌اي ديگري از سرمايه يعني سرمايه انساني نيز بتدريج جاي شايسته خود را در تحليل‌ها و برنامه ‌ريزي‌هاي رشد و توسعه جوامع مختلف يافت.

يكي از مهمترين معيارهايي كه براي ارزيابي سرمايه انساني در سطح بين الملل از آن استفاده شده، تحصيلات عالي مي‌باشد.

اكثريت كارشناسان اقتصادي كشور اتفاق نظر دارند كه بخش عمومي ايران يا ماشين اداري دولت از نظر تراكم سرمايه انساني در سطح پائيني قرار دارد.

اين موضوع بعضاً باعث شده تا ترازنامه كاركنان قوه اجرايي كشور منفي و بهره وري اقتصادي در عرصه بخش عمومي بسيار اندك و به مراتب پايين تر از سطوح بين المللي باشد.

در تحليل اين نارسايي يكي از عوامل اساسي، ناكافي بودن نيروي انساني متخصص يا دانش آموختگان نظام آموزش عالي كشور در بدنه اجرايي بخش عمومي است.

به نظر مي رسد دولت به عنوان متولي اصلي سرمايه گذاري در بخش آموزش عالي به رغم انجام دو دهه سرمايه گذاري هاي روز افزون نتوانسته است از سرمايه انساني تشكيل شده بعنوان يك عامل مكمل در كنار سرمايه گذاري‌هاي فيزيكي موجبات ارتقاء بهره‌وري و كارايي بخشهاي مختلف كشور را فراهم نمايد.

از سوي ديگر با توجه به خروج و يا بيكار ماندن عده زيادي از فارغ التحصيلان نظام آموزش عالي در ساليان اخير، كشور در آستانه يك فاجعه اقتصادي و اجتماعي قرار دارد.

1